بیماری و بهبودی

«خداوندا، آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را که نمیتوانم تغییر دهم،  شهامتی تا تغییر دهم آنچه را که می‌توانم و دانشی که تفاوت آن دو را بدانم.»

دعای آرامش

v

بهبودی مستلزم تغییر است و تغییر به معنای متفاوت انجام دادن کارهاست. مسئله این است که بسیاری از ما در برابر انجام کارها به شکلی متفاوت مقاومت میکنیم؛ کاری که انجام میدهیم ممکن است مؤثر نباشد، اما حداقل با آن آشنا هستیم. قدم نهادن به اقلیم ناشناختهها، شهامت میطلبد. چگونه این شهامت را به دست آوریم؟   

میتوانیم در جلسات NA به اطراف خود نگاه کنیم. مشاهده میکنیم افرادی که به نیاز خود به تغییر پی بردهاند، چه کاری انجام دادهاند و چه کسی این کار را به طور موفقیتآمیز انجام داده است. این کار نه تنها ترس ما را از اینکه هر نوع تغییری منجر به فاجعه میشود، کاهش میدهد، بلکه ما را از تجربه آنها درباره اینکه چه کاری مؤثر است، بهرهمند میسازد و ما میتوانیم از این تجربه، استفاده کنیم.    

به تجربه بهبودی خود نیز میتوانیم نگاه کنیم. حتی اگر این تجربه تاکنون به قطع مصرف مواد محدود شده است، تا اینجا هم تغییرات مفید بسیاری در زندگی خود ایجاد کردهایم. در هر جنبهای از زندگی خود که قدمها را به کار گرفتهایم، همواره تسلیم را بهتر از انکار و بهبودی را ارجحتر از اعتیاد یافتهایم.    

تجربه خود ما و تجربه دیگران در NA به ما میگوید که "تغییر آنچه که میتوانم" بخش بزرگی از کل فرآیند بهبودی است. قدمها و تمرین و به کارگیری آنها جهت و شهامت لازم برای تغییر را در اختیار ما قرار میدهد. چیزی نیست که از آن بترسیم.

v

فقط برای امروز:  از تغییر استقبال میکنم. با کمک نیروی برتر خود، شهامت لازم برای تغییر چیزهایی را که میتوانم، به دست میآورم. 

«دعا تمرین میطلبد و ما باید به خود یادآور شویم که افراد ماهر با مهارتهای خود متولد نشدهاند.»

کتاب پایه

v

بسیاری از ما بدون داشتن هیچ تجربهای در دعا کردن بهبودی را شروع کردیم و از ندانستن "کلمات درست" نگران بودیم. برخی از ما کلماتی را که در دوران کودکی یاد گرفته بودیم، به یاد آوردیم، اما دیگر از اعتقاد خود به این کلمات مطمئن نبودیم. صرف نظر از تجربه خود در این زمینه در دوران بهبودی سعی در یافتن کلماتی کردیم که واقعاً حرف دل ما را میزنند.

اغلب اوقات اولین دعایی که قصد انجام آن را داریم، درخواست سادهای از نیروی برتر مبنی بر کمک به ما در پاک ماندن روزانه است. ممکن است درخواست راهنمایی و شهامت کنیم یا صرفاً برای آگاهی از اراده خداوند برای خود و قدرت اجرای آن دعا کنیم. اگر در دعاهای خود دچار سردرگمی شویم، میتوانیم از سایر اعضاء بخواهیم درباره اینکه چگونه دعا کردن را یاد گرفتهاند با ما صحبت کنند. مهم نیست که در هنگام نیاز یا در هنگام شادمانی دعا کنیم، مسئله مهم پشتکار و تلاش در این امر است.   

دعاهای ما از طریق تجربه قدمهای دوازدهگانه و درک شخصی ما از نیرویی برتر شکل میگیرد. وقتی رابطه ما با این نیروی برتر رشد میکند، در هنگام دعا احساس راحتی بیشتری میکنیم. در مواقعی دعا به منبعی از قدرت و آرامش تبدیل میشود. این منبع را در اکثر اوقات و با اشتیاق جستجو میکنیم. 

v

فقط برای امروز:  میدانم که دعا میتواند ساده باشد. از جایی که هستم شروع و تمرین میکنم.

«وقتی برای دریافت این هدیه خود را آماده میکنیم، زندگی معنای جدیدی پیدا میکند.»

کتاب پایه

v

بیتوجهی نسبت به بهبودی مانند بیتوجهی به هر هدیهای است که دریافت کردهایم. فرض کنید فردی اتومبیل جدیدی به شما داده است. آیا این اتومبیل را در پارکینگ رها میکنید تا لاستیکهای آن فرسوده شود؟ آیا فقط سوار آن میشوید و از مراقبت منظم چشمپوشی میکنید تا اینکه در جاده خراب شود؟ مسلماً خیر! کارهای زیادی را انجام میدهید تا از این هدیه ارزشمند نگهداری کنید.  

بهبودی یک هدیه است و اگر میخواهیم آن را حفظ کنیم باید از آن مراقبت کنیم. در حالی که بهبودی ما ضمانت دراز مدت ندارد، یک برنامه مراقبت منظم وجود دارد. این مراقبت شامل حضور منظم در جلسات و انواع مختلف خدمت میشود. باید برای پاک ماندن کارهایی را هر روز انجام دهیم. انجام قدم دهم و هر از گاهی بازبینی کلی قدم چهارم مورد نیاز است. 

هدیه بهبودی از طریق مشارکت کردن تکثیر میشود. اگر این هدیه را با دیگران در میان نگذاریم، نمیتوانیم آن را حفظ کنیم. اما از طریق مشارکت کردن آن با دیگران حتی ارزش بیشتری برای آن قائل میشویم. 

v

فقط برای امروز:  بهبودی من یک هدیه است و میخواهم آن را حفظ کنم. مراقبت لازم را انجام میدهم و بهبودی خود را با دیگران در میان میگذارم.